رهايى بخشيد و ستمكاران نابود شدند . ( 61 / 68 ) همچنين بود ابراهيم ، لوط ، شعيب و موسى ، و با آن كه جوهر رسالات خدا يكى است ، به سبب اختلاف زمان و مكان تفصيلهاى گوناگونى در آيات قرآن ديده مىشود . به دنبال بيان داستانها ، خداوند چگونگى پند گيرى را گوش زد مىكند ، و قيامت را به ياد مىآورد و مىگويد : عذاب دنيوى نشانهء عذاب اخروى است چنان كه لطف و نجات دهى او در اين جهان نشانهء نعم بهشتى است كه از آن مؤمنان است ، و در پايان پيامبر خود را به ضرورت پايدارى توجه مىدهد ، و همين مسئله بود كه سبب شد تا پيامبر بگويد : « سورهء هود مرا پير كرد » .